Niestety, już w 1960 roku gnieźnianie muszą opuścić szeregi I ligi. Kontuzje czołowych zawodników oraz tragiczna śmierć żużlowca Startu - Witolda Światkowskiego negatywnie wpływają na wyniki drużyny. Wskutek czego gnieźnianie z zerowym dorobkiem punktowym żegnają się z pierwszoligowymi rozgrywkami. Na domiar złego z Gniezna postanawia odejść czołowy zawodnik Startu - Andrzej Pogorzelski. Na szczęscie działaczom udaje się uratować upadającą sekcję i dalej uczestniczą w lidze, choć tym razem już na zapleczu najleszych drużyn.
Z początku gnieźnianom udaje się z dość dobrym skutkiem rywalizować z drugoligowcami, lokując się w środku tabeli. W tamtych czasach liderami czerwono-czarnych byli Henryk CIeślewicz, Leon Majewicz, Marian Kwarciński oraz Czesław Odrzywolski. W 1962 roku podczas meczu z toruńskim Apatorem zawodnik gości Stanisław Domaniecki po upadku na gnieźnieńskim stadionie zmarł w drodze do szpitala.
Rok później po raz piewszy do Gniezna przyjeżdżają światowe sławy żużla. W meczu przy sztucznym świetle, zamontowanym na stadionie specjalnie na tę okazję, reprezentacja Polski, w krórej szeregach występuje aż trójka gnieźnian zdecydowanie wygrywa z ekipami Związku Radzieckiego i Czechosłowacji. Z kolei ligowa drużyna coraz gorzej radzi sobie w na drugim froncie. W 1965 roku Start po raz pierwszy staje się czerwoną latarnią tabeli, zajmując w niej ostatnią pozycję. Na szczęście w kolejnych latach jest już trochę lepiej, choć nadal gnieźnianie zaliczają się do najsłabszych drużyn w kraju. Pocieszeniem dla kibiców w grodzie Lecha mogą być jednak występy Czesława Odrzywolskiego, któremu jako pierwszemu gnieźnianinowi udaj się aż trzykrotnie awansować do finałów IMP! W 1967 roku Start traci po raz drugi okrywa się załobą. Wychowanek gnieźnieńskiego klubu, Andrzej Walicki podczas ligowego spotkania w Pile odnosi niegroźny wypadek, jednak już następnego dnia umiera.
Na konice lat sześćdziesiątych w Gnieźnie dochodzi do drugich wielkich zawodów. Ponownie przy sztucznym świetle w turnieju indywidualnym rywalizują żużlowcy Związku Radzieckiego, Szwecji, NRD i Polski.

W 1990 roku do zespołu powraca Jacek Gomólski, który dwa poprzednie sezony spędził w bydogskiej Polonii. Tomasz Fajfer wspólnie z dwoma innymi młodzieżowcami Szczepanem Kulczakiem i Arturem Walkowiakiem niespodziewanie zdobywają srebrne medal w finale MMPPK. Zespół złożony z własnych wychowanków wspartych doświadczonym Włodzimierzem Helińskim dzielnie walczy na drugoligowych torach, dopiero pod koniec rozgrywek tracąc szanse na awans w szeregi pierwszoligowców! Kolejny sezon już nie jest tak udany. W dwunastozespołowej lidze Start plasuje się na ósmej pozycji, a w skłdzie drużyny dokonują się spore roszady. Z zespołem żegnają się Heliński, Wankowski oraz Walkowiak. W ich miejsce pojawiają się pierwsi w barwach Startu obcokrajowcy, Czesi Zdenek Holub, Pavel Koten oraz Karel Prusa, jednak tylko ten ostatni jest w miarę mocnym punktem drużyny.
W 1992 roku w Starcie dochodzi do nie lada przełomu. W drużynie pojawiają się gwiazdy światowych torów: Simon Cross oraz Antonin Kasper, o ile przygoda Anglika ze Startem była dość krótka, to Czech przez wiele następnych lat był czołowym zawodnikiem czernono-czarnych. Zespół ponownie dobrze radzi sobie w lidze, zajmując ostatecznie trzecią pozycję. Jednak dwa kolejne sezony nie są juz tak udane. Czech Kasper oraz dwaj krajowi liderzy Tomasz Fajfer i Jacek Gomólski to jednak za mało, by walczyć o awans do ekstraklasy. Na szczęście w Gnieźnie pojawia się kolejny wielki talent, młodszy brat Tomasza, Adam Fajfer. W 1995 roku stał się na tyle silnym punktem drużyny, że ta wsparta dobrymi zawodnikami drugiej linii: Markiem Nowakiem, Zdzisławem Ruteckim i Szczepanem Kulczakiem oraz całą plejadą juniorów prowadzoną przez znakomitego szkoleniowca, Zbigniewa Jądera wygrywa rywalizację na drugim froncie z silnymi rywalami z Grudziądza, Zielonej Góry i Leszna awansując po ośmiu latach do najwyższej ligi! Pod koniec udanego sezonu w pierwszej stolicy Poslki odbywa się silnie obsadzony turniej "Lech Premium Cup", a pierwsze miejsce wtych zawodach przypada Hansowi Nielsenowi.
W pierwszym sezonie startów wśród najlepszych czerwono-czarni zajmują siódmą lokatę, a stadion przy ulicy Wrzesińskiej po latach wypełnia się znów widzami. W drużynie nie ma znów Jacka Gomólskiego, ale jest za to Robert Sawina, który wspólnie z braćmi Fajferami zdobywa srebrny medal MPPK w finale rozegranym w Gnieźnie. Słabszy sezon 1997, kiedy to gnieźnianie cudem ratują się przed degradacją, jest dopiero ciszą przed burzą i deszczem medali, jaki spadnie rok później. Na początku następnego sezonu groźnej kontuzji ulega Robert Sawina. Jednak zespół nie poddaje się. Bracia Fajferowie tym razem z juniorem Krzysztofem Jabłońskim zdobywają w Gorzowie brązowe medale MPPK, z kolei juniorzy Mariusz Lisiak oraz Paweł Duszyński na czele ze wspomnianym Jabłońskim w finale MMPPK stają jeden stopień wyżej. W końcu na początku sierpnia, nie kto inny, jak Krzysztof Jabłoński w finale IMŚJ w Pile niespodziewanie staje także na drugim stopniu podium, plasując się tuż za Robertem Dadosem zdobywając w ten sposób pierwszy w historii gnieźnieńskiego żużla medal mistrzostw świata! Dodatkowo ten sam zawodnik poprowadził na sam szczyt rozgrywek MDMP zespół juniorów Startu, który w finale na torze w Gnieźnie sięgnął jak dotąd po jedyne mistrzostwo Polski dla czernono-czarnych! Rok 1999 mimo początkowych sukcesów, przynosi jednak rozczarowanie. Gnieźnianie zajmują ostatnią pozycję w lidze i kolejne lata muszą spędzić w zreformowanej pierwszej lidze, będącej zapleczem ekstraligi. Na otarcie łez juniorzy Mariusz Lisiak i Bartłomiej Bardecki uzupełniani Dawidem CIeślewiczem sprawiają olbrzymią niespodziankę gnieźnieńskim kibicom zdobywając brązowe medale MMPPK.